منبع: دیجیکالا مگ
جنسن هوانگ زمانی در یک رستوران ظرف میشست؛ چند دهه بعد، تراشههای شرکتش به موتور انقلاب هوش مصنوعی تبدیل شدند. اما مدیری که انویدیا را از چند قدمی شکست به قلهی صنعت فناوری رسانده بود، سرانجام در میانهی یک رسوایی شخصی و تحقیقات امنیتی، صندلی خود را از دست داد. زندگی او داستان تصمیمهای جسورانه و فرصتهای کمنظیر است؛ با پایانی که در روزهای اوج قدرتش کمتر کسی انتظارش را داشت.
جنسن هوانگ کیست؟ از تایوان تا مدرسهای در کنتاکی
از ظرفشویی تا طراحی تراشه؛ شروعی بدون زرقوبرق
تولد انویدیا روی میز یک رستوران
تراشهای که نزدیک بود همهچیز را تمام کند
جیفورس؛ کارت گرافیکی که نام انویدیا را ماندگار کرد
CUDA؛ تصمیمی که ارزشش سالها بعد روشن شد
دو کارت گرافیک و نقطهی چرخش هوش مصنوعی
وقتی شرکت گیمینگ به ستون فقرات هوش مصنوعی تبدیل شد
مدیری که میخواست از همهچیز خبر داشته باشد
رسوایی چگونه به صندلی جنسن هوانگ رسید؟
استعفای هوانگ؛ پایان حدود ۳۳ سال فرمانروایی
میراثی بزرگ، با پایانی که روایت را عوض کرد
جنسن هوانگ کیست؟ از تایوان تا مدرسهای در کنتاکی
مشخصات توضیحات نام اصلی جنسون هوانگ؛ شناختهشده با نام جنسن هوانگ سال و محل تولد ۱۹۶۳، تاینان در تایوان تحصیلات کارشناسی مهندسی برق از دانشگاه ایالتی اورگن؛ کارشناسی ارشد از استنفورد آغاز انویدیا ۱۹۹۳، همراه با کریس مالاکوفسکی و کرتیس پریم اعلام کنارهگیری ۱۲ نوامبر ۲۰۲۶، پس از حدود ۳۳ سال مدیریتهوانگ در ۹سالگی به آمریکا رفت. ورود او به این کشور شباهتی به زندگی راحت یک وارث ثروتمند نداشت. مدتی همراه برادر بزرگترش در مدرسهای در کنتاکی تحصیل کرد؛ محیطی که، بنا بر روایت دانشگاه ایالتی اورگن، خانوادهاش ناخواسته انتخاب کرده بودند و تجربهی دشواری از سازگارشدن با جامعهای تازه برایش ساخت. خودش بعدها گفته بود در ابتدا انگلیسی زیادی نمیدانست، اما با تلاش توانست عقبماندگیاش را جبران کند.
پس از پیوستن دوباره به خانواده در اورگن، استعدادش بیشتر دیده شد. در تنیس روی میز به سطح رقابتهای کشوری نوجوانان رسید و دبیرستان را در ۱۶سالگی تمام کرد. این دو جزئیات، تصویر کاملتری از هوانگ میدهند: نوجوانی رقابتجو که هم در کلاس و هم پشت میز پینگپنگ دنبال جلو افتادن بود. بااینحال، مسیری که او را به سیلیکونولی رساند از یک شغل بسیار معمولی عبور میکرد.
از ظرفشویی تا طراحی تراشه؛ شروعی بدون زرقوبرق

هوانگ در ۱۵سالگی در یکی از شعب رستوران دنیز در پورتلند کار گرفت. ظرف میشست، میزها را جمع میکرد و بعدها به مشتریان سرویس میداد. سالها بعد، حتی زمانی که مدیر شرکتی بسیار بزرگ شده بود، با افتخار از آن دوران یاد میکرد. در بازگشت به دنیز در سال ۲۰۲۳، هنوز دربارهی مهارتش در حمل فنجانهای قهوه شوخی میکرد.
مرحلهی بعدی زندگیاش مهندسی برق بود. او در سال ۱۹۸۴ از دانشگاه ایالتی اورگن فارغالتحصیل شد و در سال ۱۹۹۲، همزمان با اشتغال تماموقت، کارشناسی ارشد خود را از استنفورد گرفت. در دورهی کارشناسی با لوری میلز، همگروهی آزمایشگاهش، آشنا شد؛ آشناییای که به ازدواج انجامید. بنابراین پیوند خانوادگی او، بسیار پیش از شهرت و ثروت انویدیا شکل گرفته بود.
هوانگ پیش از کارآفرینی در AMD و LSI Logic کار کرد. این تجربهها به او فرصت دادند طراحی تراشه و نیازهای صنعت رایانه را از نزدیک بشناسد. او هنگام تأسیس انویدیا یک مهندس بیتجربه نبود؛ سابقهی کار در شرکتهای معتبر داشت و تصمیم گرفت همان مسیر حرفهای را برای ساختن کسبوکار خودش ترک کند.
تولد انویدیا روی میز یک رستوران

در سال ۱۹۹۳، هوانگ، کریس مالاکوفسکی و کرتیس پریم دور میز یکی از شعب دنیز در سنخوزه دربارهی آیندهی رایانهها گفتوگو میکردند. محل کار نوجوانی هوانگ در پورتلند بود و این جلسات در شعبهای دیگر برگزار میشد. سالها بعد، همین رستوران سنخوزه با نصب یک پلاک، به بخشی از تاریخ انویدیا تبدیل شد.
ایدهی سه بنیانگذار، ساخت تراشههایی برای واقعیترکردن گرافیک سهبعدی روی رایانههای شخصی بود. انویدیا در ۵ آوریل ۱۹۹۳ تأسیس شد؛ زمانی که گیمینگ سهبعدی هنوز بازار عظیم و تثبیتشدهی امروز را نداشت. آنها روی صنعتی سرمایهگذاری میکردند که باید همراه با محصولشان رشد میکرد.
منطق این انتخاب جذاب بود: بازیها هر سال تصاویر پیچیدهتری میخواستند و پردازندههای عمومی نمیتوانستند بهتنهایی همهی این بار را بهصرفه تحمل کنند. اگر پردازندهای مخصوص این کار ساخته میشد، هم کیفیت بازیها بالا میرفت و هم بازار تازهای شکل میگرفت. البته درستبودن جهت کلی، تضمین نمیکرد که اولین محصول هم درست از آب دربیاید.
تراشهای که نزدیک بود همهچیز را تمام کند
اولین محصول مهم انویدیا، NV1، در سال ۱۹۹۵ معرفی شد. این تراشه قرار بود گرافیک سهبعدی، ویدئو و صدا را کنار هم ارائه کند. مشکل اینجا بود که انویدیا روی مسیری فنی حساب کرده بود که به استاندارد غالب صنعت تبدیل نشد. با گسترش استانداردهایی مانند Direct3D، شرکت مجبور شد از بخش مهمی از انتخاب اولیهاش عقبنشینی کند.
هوانگ بعدها در گفتوگو با سکویا توضیح داد که معماری اولیهی آنها بر چهارضلعیها تکیه داشت، درحالیکه بازار به سمت معماری مبتنی بر مثلث حرکت میکرد. همزمان، انویدیا برای سگا روی تراشهی بعدی کار میکرد. ادامهی قرارداد، شرکت را در مسیر اشتباه نگه میداشت و لغو آن هم پول لازم برای زندهماندن را تهدید میکرد.
راهحل هوانگ غیرمعمول بود: نزد مدیر سگا رفت، اشتباه فنی را توضیح داد و خواست قرارداد متوقف شود، اما حمایت مالی ادامه پیدا کند. طبق روایت خودش، سگا با ادامهی پرداخت حدود پنج میلیون دلار، فرصتی حیاتی به انویدیا داد. این بخش از داستان نشان میدهد موفقیت شرکت فقط حاصل پیشبینی آینده نبود؛ پذیرش اشتباه و کمک یک شریک تجاری هم در بقای آن نقش داشت.
انویدیا سپس تمرکزش را روی RIVA 128 گذاشت که عرضهی تجاری آن در سال ۱۹۹۷ آغاز شد. این بار محصول با مسیر رایج بازار سازگار بود. شرکت از تلاش برای تحمیل انتخاب اولیهی خود فاصله گرفت و به ساخت چیزی پرداخت که سازندگان رایانه واقعاً میتوانستند استفاده کنند.
جیفورس؛ کارت گرافیکی که نام انویدیا را ماندگار کرد

سال ۱۹۹۹ نقطهی عطف بعدی بود. انویدیا وارد بورس شد و همان سال GeForce 256 را معرفی کرد؛ محصولی که با عنوان نخستین GPU جهان بازاریابی شد. پیش از آن هم تراشههای گرافیکی وجود داشتند، اما این محصول بخشهای بیشتری از پردازش هندسه و نورپردازی را روی یک تراشهی تخصصی انجام میداد و از فشار روی CPU کم میکرد.
برای بازیکنان، نتیجه ملموس بود: امکان نمایش صحنههای پیچیدهتر و جزئیات بیشتر در بازیهای سهبعدی. برای انویدیا، جیفورس فرصت تبدیلشدن از یک شرکت نوپا به نامی شناختهشده در رایانههای شخصی را فراهم کرد. رقابت بر سر کیفیت تصویر و سرعت اجرای بازیها، بستری شد که مهندسی پردازندههای گرافیکی را پیوسته جلو برد.
بسیاری از کاربران هنوز هم انویدیا را از همین دریچه میشناسند؛ مقایسهی مدلها، بررسی نرخ فریم و جستوجوی بهترین کارت گرافیک برای سیستم بعدیشان. بااینحال، بزرگترین تغییر در زندگی حرفهای هوانگ زمانی رخ داد که کاربرد این تراشهها از تصویرسازی فراتر رفت.
CUDA؛ تصمیمی که ارزشش سالها بعد روشن شد
در سال ۲۰۰۶، انویدیا CUDA را معرفی کرد؛ بستری که به برنامهنویسان اجازه میداد توان پردازندههای گرافیکی را برای محاسبات عمومی به کار بگیرند. تا پیش از آن، استفاده از GPU برای کارهایی خارج از گرافیک، محدودتر و دشوارتر بود. CUDA راه دسترسی به این توان پردازشی را برای پژوهشگران و توسعهدهندگان هموارتر کرد.
برای درک اهمیت این تغییر، کافی است تفاوت دو نوع کار را ببینیم. بعضی محاسبات به اجرای زنجیرهای دستورها نیاز دارند؛ بعضی دیگر را میتوان به تعداد زیادی عملیات مشابه تقسیم کرد و همزمان انجام داد. پردازندههای گرافیکی برای گروه دوم ظرفیت بالایی داشتند. همان ویژگیای که به ساخت تصویر کمک میکرد، در شبیهسازی علمی و بعدها آموزش شبکههای عصبی هم مفید بود.
به این ترتیب، محصول انویدیا صاحب مخاطبان تازهای شد: دانشگاهها، آزمایشگاهها و شرکتهایی که دنبال محاسبات سنگین بودند. اهمیت راهبردی CUDA هم از همینجا میآید؛ هوانگ و تیمش در کنار تراشه، ابزار استفاده از آن را توسعه دادند. در تحلیل مسیر رشد انویدیا، این پیوند سختافزار و نرمافزار یکی از تصمیمهای تعیینکننده بود.
دو کارت گرافیک و نقطهی چرخش هوش مصنوعی





دیدگاه خوانندگان
۰ دیدگاه درباره این مقاله
دیدگاه شما
تجربه یا پرسش خود را بنویسید؛ حداکثر 500 کلمه.
برای نوشتن دیدگاه وارد شوید
ورود سریع است و پس از آن به همین مقاله برمیگردید.